یک چهار دیواری دارم

و دو پنجره

پنجره هایی که هر روز منتظرند

شاید منتظر ما !

هر روز از یکی از این پنجرها به زمین نگاه میکنم

و از دیگری به آسمان !

گاهی احساس می کنم آسمان به من لبخند می زند ...

آسمانی که به چشمهایمان امید ، صبر و تحمل

به دستهایمان قوت و انرژی و به جانمان آرامش می بخشد

من اگر بتوانم همه را با عشق تقدیم به زمین می کنم

زمینی که دوست دارم با دستهایم ، بتوانم و در آن بذری نو بکارم

و با صبر و حوصله آبیاری کنم

و علف های هرزش را همراه غمهایم بیرون بریزم

زمینی که تمام عشق و محبتم را به آن هدیه می کنم

و منتظر می مانم !

منتظر می مانم...

حاصل آن همه می شود شاخه های گل

گل های زیبایی برای تو...

آن گاه آسمان و زمین از پشت پنجره های

چهار دیواری ام به من لبخند می زنند

و نوید می دهند که تو دیگر از چهار دیواری من

دور نیستی ، امیدوارم !