بادي نيست

مي نشينم لب حوض

گردش ماهيها ، روشني ، من ، گل ، آب

پاكي خوشه ي زيست

مادرم ريحان مي چيند

نان و ريحان و پنير ، آسماني بي ابر ، اطلسي هايي تر

 رستگاري نزديك : لاي گلهاي حياط

 روي پاشويه در كاسه مس ، چه نوازشها مي ريزد نور

نردبان در گوشه ي باغ ، صبح را مى آرد به زمين

 پشت لبخندي پنهان هر چيز

 روزني دارد ديوار زمان ، كه از آن ، چهره ي من پيداست

چيزهايي هست ، كه نمي دانم

مي دانم ، كه اگر برگي بكنم ، خواهم مرد

 مي روم بالا تا اوج ، من پر از بال و پرم

 راه مي بينم در تاريكي ، من پر از فانوسم

 من پر از ابرم و زمين

من پر از خورشيدم و شن

 من پر از تاكم

من پرم از راه ، از پل ، از رود ، از موج

 من پرم از سايه ي ني ها در آب

 من پر از جنبش آن بيدم ته باغ

 چه درونم تنهاست

                                                                         سهراب سپهری